Öğretmenler öğrencilerine hep şöyle dediler:
"Bakın çocuklar, sizin gibi bu sıralarda otururken bizim öğretmenlerimiz de bize her zaman yapmamız ve yapmamamız gereken şeyleri söylediler, ama biz hep yapmamamız gerekenleri yaptık ve sonuçta pişman olduk, şimdi biz de size söylüyoruz, yapmanız gerekenleri yapın ki gelecekte pişmanlık duymayasınız."
Oysa öğrenciler içlerinden şunu geçiriyorlardı:
"Hele bir o zaman gelsin, biz de o masaya oturalım da... Allah büyüktür..."
Böylece devam etti gitti düzen.
