Kedi'nin Bakışı

Çay almak için kanepeden kalkar kalkmaz Kedi uzanmakta olduğu yerden kalkıp aceleyle gidip yerime oturdu. Saatlerdir ben kanepeye kurulmuş kitap okuyordum, o da halının üstünde yayılmış kim bilir neler düşünüyordu. Yıllardır aynı evde beraber yaşıyorduk, bir kez olsun onun böyle bir davranışına tanık olmamıştım. Evin kurallarını bir insandan çok daha iyi biliyordu. Kimin nereye, ne zaman oturacağı da elbette buna dahildi. Hiçbir zaman ne o benim oturacağım yere oturmuştur, ne de ben onunkine oturmuşumdur. Fakat o akşam ne olduysa oldu, benim kalkmamla onun gidip yerime oturması bir oldu. O kadar şaşırdım ki ne edeceğimi bilemedim ilkin. Ardından kendimi teskin etmeye çalıştım. Alt tarafı yerini değiştirmişti Kedi, ne vardı bunda? Çayımı alıp döndüm. Benim yanaştığımı görünce kalkması gerekirdi, oysa hiç oralı olmadı. Kalkmasını söyledim, bana bakmadı bile. Yüzümü ekşitip sesimi de azıcık yükselttim, para etmedi. Şaşkınlığım artmaya başladı. Ne oluyordu bu Kedi'ye? Son çare olarak elimi atmaya yeltendim ama yeltenmemle öyle bir hırladı ki korkudan irkildim. "Ne oluyor sana böyle?" diye sorabildim titreyen bir sesle. Usulca başını kaldırdı. Ve öyle bir bakışla baktı ki bana, ömrüm oldukça unutamayacağım.