Kuzum

İstersen Hiç Başlamasın 

İstersen hiç başlamasın 
Bu hikaye eksik kalsın 
Onca yaraların ardından 
Yeni bir aşk yaratamazsın 

Örselenmiş bir çocukluk 
İşte benim bütün hikayem 
Kaç sevda geçse de yüreğimden 
Bu yıkıntıları onaramazsın 

İstersen hiç başlamasın 
Geç kalmışız birbirimize 
Yanlış kapılarda geçmiş bunca yıl 
Dönemeyiz artık ilk gençliğimize 
İstersen hiç başlamasın 
Söz verelim kendimize

Murathan Mungan

Önce

Çıktığım dağlar küllenirdi içimde
sessiz, serin sulara inerdim
ceylanlardan önce

sular yıkayabilirdi beni o zamanlar
güneş alırdı içimin avlusunu

uyurken sızlıyor içimdeki can:
kanlısıydım öldürdüm
çoğaldı düşlerim
uyuduğum uyku artık ikimizin yerine
sanki o sağ ben ölüyüm
her gece her gece her gece

Murathan Mungan

Sahici Çağrışımlar

Honoré Daumier'in Don Quijote'si

Adnan Binyazar'ın Ayna adlı deneme kitabını okuyorum. Bir yerinde Don Quijote'nin "gücümü güçsüzlüğümden alıyorum," deyişi geçiyor. Kitabın başlarında da geçmişti bu söz, bir veya iki kere. Ayna biter bitmez Mungan'ın sırada bekleyen Yedi Kapılı Kırk Oda'sını alıyorum elime. Daha ikinci sayfada şöyle bir cümle: "Gücünü güçsüzlüğünden alan, çok sert bir yapısı ve çok kırılgan bir ruhu olan insanları akla getiriyordu."

Bir şey demiyorum.