Sonbahar Günü

Tanrım, zamanı geldi. Çok büyüktü yaz. 

Gölgeni güneş saatlerinin üstüne yay, 

ve bırak kırlarda essin rüzgarlar. 

Emret son meyveler dolgunlaşsın; 

onlara iki güney günü daha ver, 

onları olgunlaşmaya zorlayıver 

son tatlılıkları ağır şarapta son bulsun. 

Şimdi evi olmayan, ev kurmayacak bir daha. 

Şimdi yalnız olan, yalnız kalacak uzun süre, 

uyanacak, okuyacak, uzun mektuplar yazacak 

ve yapraklar sürüklendiğinde, ağaçlı yollarda 

huzursuzca dolaşıp duracak oradan oraya.

Rainer Maria Rilke

Çeviren: Sabah Kara

Yalnızlık

Yalnızlık bir yağmura benzer,
Yükselir akşamlara denizlerden
Uzak, ıssız ovalardan eser,
Ağar gider göklere, her zaman göklerdedir
Ve kentin üstüne göklerden düşer.

Erselik saatlerde yağar yere
Yüzlerini sabaha döndürünce sokaklar,
Umduğunu bulamamış, üzgün yaslı
Ayrılınca birbirinden gövdeler;
Ve insanlar karşılıklı nefretler içinde
Yatarken aynı yatakta yan yana:

Akar, akar yalnızlık ırmaklarca

Rainer Maria Rilke
Çev.: Behçet Necatigil